Directions

Μια ζωή πήγαινα «διακοπές» σε ένα χωριό στο Βόλο από όπου κατάγεται ο μπαμπάς. Από μικρή όταν άκουγα «Βόλος» σήμαινε κάποιες εβδομάδες κόλασης. Όχι επειδή δεν είχα παρέες, αλλά επειδή θα προτιμούσα να μην έχω παρέες από τα βοιδοκουνελόπαιδα ξαδέρφια μου και τους φίλους τους που κοιμούνται όρθια και είναι τόσο αργόσχολα και εκτός πραγματικότητας που νομίζουν ότι η Αθήνα είναι το πιο ακριβό μέρος του κόσμου και ότι όποιος είχε την ατυχία να γεννηθεί εκεί είναι καταδικασμένος να γίνει πρεζόνι. («αυτά βλέπουμε στην τηλεόραση, αυτά πιστεύουμε»)

Φέτος, λίγο μετά τις εξετάσεις, μπήκε η μαμά στο δωμάτιό μου με ένα ύφος κατηγορούμενου και μου είπε ότι λόγω κάποιας αναποδιάς στη δουλειά της δε θα πάρει άδεια τον Αύγουστο όπως κάθε χρόνο, αλλά το Σεπτέμβρη με αποτέλεσμα να μην πάμε στο Βόλο. Κατάφερα να κρύψω τη χαρά μου αρκετά πειστικά και της είπα ότι δεν πειράζει και να μην στενοχωριέται.

Αυτό ήταν. Αφού τελείωσαν τα θερινά ήμουν όλη μέρα στους δρόμους αποφεύγοντας το σπίτι μου σαν το σχολείο. Είχε τύχει να κοιμηθώ 3 συνεχόμενες μέρες στο σπίτι της φίλης μου της Νικολέττας και μετά να πάω για άλλες 4 μέρες στο εξοχικό της φίλης μου της Γεωργίας στους Αγ. Θεοδώρους και μετά να πάω σπίτι μου (πού καιρός για το μπλογκ..), δηλαδή μία εβδομάδα απουσίας. Μετά, αφού η Νικολέττα έφυγε και η Γεωργία είχε εγκατασταθεί στους Αγ. Θεοδώρους πήγαινα σχεδόν καθημερινά με τον Άκη για μπάνιο στους Αγίους (στη Γεωργία) με τον Προαστιακό και γυρνούσαμε πάλι βράδυ. Όπως και να το κάνουμε είχα τη δικαιολογία ότι «Κοιτάξτε να δείτε, αφού φέτος δε θα πάμε διακοπές και θα κάτσω να λιώσω στην Αθήνα, αφήστε με τουλάχιστον να το χαρώ λίγο. Τι να κάνω στο σπίτι? Ε?»

Μία μέρα λοιπόν που πήγαινα στους Αγ. Θεοδώρους (μόνη μου γιατί κάποια στιγμή έφυγε και ο Άκης για Κέρκυρα) πήρα και ένα βιβλίο μαζί (το 11 λεπτά) του Paulo Coelho που έγραφε στο εξώφυλλο το όνομά του με μεγάλους αγγλικούς χαρακτήρες. Με το που έκατσα και άρχισα να διαβάζω είδα ότι απέναντί μου ήταν 2 κοπέλες περίπου στην ηλικία μου που λογικά κάποια στιγμή είδαν το βιβλίο που διάβαζα και από το αγγλικό των χαρακτήρων του ονόματος του συγγραφέα συμπέραναν ότι και το υπόλοιπο βιβλίο είναι γραμμένο στο αγγλικά, άρα είμαι κι εγώ αγγλόφωνη. Έτσι ανέπτυξαν μία φωναχτή συζήτηση στα ελληνικά που είχε ως θέμα της τη φυλή και το χρώμα μου:
-Ξένη πρέπει να’ναι..
-Ναι, και μάλλον Αμερικανίδα. Στα αγγλικά είναι το βιβλίο της.
-Μπορεί να είναι και Αγγλίδα.. Είναι άσπρη και ηλιοκαμμένη (η αλήθεια είναι ότι φέτος καψαλίστηκα από τον ήλιο..)
-Ναι όντως.. Κοίτα μαλλί ρε, πού πάει έτσι? (Αυτό το σχόλιο δεν το πολύ κατάλαβα. Γιατί, τι έχει το μαλλί μου?)
Παρολαυτά δεν ήθελα να τις κάνω να νιώσουν άσχημα γι’αυτό και υποδύθηκα ότι δεν καταλάβαινα τι έλεγαν και πότε κοίταζα τη θάλασσα πότε διάβαζα το βιβλίο.
Αφού σχολίασαν και τα ρούχα μου και τη τσάντα μου κλπ, το τρένο έκανε μια στάση και ακούσαμε τη φωνή του οδηγού να λέει «αναμονή 10΄ λόγω διασταύρωσης». Αυτές έκαναν «Ω ρε πούστη..» και εγώ «fuck!»

Μετά από 12΄ αναμονής συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Όταν περάσαμε και τον Ασπρόπυργο ακούστηκε πάλι η φωνή του οδηγού να υπενθυμίζει ότι ο συρμός έχει τελικό προορισμό την Κόρινθο και το Κιάτο. Τότε οι δύο προαναφερθείσες κοπέλες έδειξαν να πανικοβάλονται και να λένε
-Κόρινθο? Κιάτο?
-Περνάει από κει? Μήπως πρέπει να αλλάξουμε τρένο?
-Πήγαινε ρώτα ρε..
-Τι λες μωρέ, ντρέπομαι, να πας εσύ.
-Και ποιον να ρωτήσεις, έχουμε πήξει στους ξένους..

Εκείνη τη στιγμή εκνερίστηκα κάπως, και θυμήθηκα και το σχόλιο για το μαλλί μου και γύρισα και κοίταξα αυτή που είπε το τελευταίο για τους ξένους και της είπα ευγενικότατα «Πού θέλετε να πάτε?»
Μετά από 4 δευτερόλεπτα σιωπής, απάντησαν ταυτόχρονα «Κινέτα» και τους είπα ότι περνάει από Κινέτα και να μην ανησυχούν και μετά δεν ξαναμίλησαν μέχρι να φτάσουν.

ΥΓ. Το επόμενο ποστ για το «11 λεπτά» τώρα που το θυμήθηκα.